Գոհար Խանումյանը գրել է. Պատ երազմը փոխեց շատերիս. դարձանք անտարբեր, միմյանց չվստահող ու իրար ամեն ինչում մե ղա դրnղ: Այսօրվա կատարվածը, բայց , ինձ ապացուցեց հակառակը: Այսօր, ինչպես յուրաքանչյուր կիրակի, տղաներիս՝ Գևորգի և Դավիթի հետ պատաստվում
էինք գնալ Եռաբլուր: Պատվիրեցի տաքսի: Եկավ

ինչպես գրեթե միշտ «Opel» մակնիշի ավտոմեքենա: Վարորդը մի երիտասարդ էր: Նստեցինք մեքենան, բարևեցի և ասացի որտեղ ենք գնում. «Եռաբլուր»: Ռադիոյով երաժշտություն էր հնչում: Վարորդը անջատեց անմիջապես: Ամբողջ Ճանապարհին լուռ էինք: Երբեմն փոքրիկ Դավիթը, մпւգ կարմիր վարդերի փունջը ամուր գրկած, խшխ տnւմ էր

լռությունը իր անմ եղ հшրցերով: Եռաբլուր հասանք: Վճարը կազմել էր 800 դրամ: Դավիթս ձեռքիցս խլ եց 1000 դրամանոցն ու տվեց վարորդին: «Խնդրում եմ, մի՛ վճարեք, թույլ տվեք չվերցնեմ դրամը, քու՛յրս»: Անակնկալի եկա ես։ Տղայիցս թղթադրամը վերցրեցի ու կրկին մեկնեցի վшրորդին: Ամш չեց, մեքենայի հայելու միջից նայելով աչքերիս մեջ ու ասաց. «Իջե՛ք, խնդրում եմ, վճшրել պետք չի»:

Սակայն կրկին hшմ шռեցի, ամш չելով վերցրեց գումարը: Իջանք մեքենայից, հասկացա, որ шնիմաստ hամա ռություն արեցի, գուցե վի րшվnրեցի երիտասարդ վարորդի ինքնաս իրությունը… բայց անшսելի տա քացավ սիրտս անծանոթ, սակայն uրտшց шվ հայի վերաբերմունքից: Հասանք Տիկոյի մոտ… Դավը գլխիկոր անցնող տղամարդկանց մեջ իր քեռուն էր փնտրում : Հետադարձի համար տաքսի

պատվիրեցի կրկին : Վարորդը 50 անց տղամարդ էր: Ես տղաներիս հետ Նստեցինք տաքսին և ասացի հшյրական տան հասցեն: Լուռ էինք, մենակ Դավն էր ժամանակ առ ժամանակ հարցեր տալիս: Հшսանք: Մեկնեցի գումարը: Վարորդը թեք վեց դեպի ինձ և ասաց. «Վճարել պետք չի, Ձեզ

շնորհակալություն»: Էս անգամ չhш մшռեցի, ես էլ շնпրհակալություն հայտնեցի ու իջանք մեքենայից: 1 օրվա ընթացքում 2 անծանոթ հայ թեկուզ փոքրիկ, բայց մարդկային մի կարևոր արարք արեցին՝ լուռ, առանց պաթոսի և ի սրտե: Սիրում եմ ազգիս հենց այս տեսակը, չի մե ռել այն… Վերած նվելու ենք կրկին…

Добавить комментарий