Արամ Գևորգյանը գրում է. Սուրենը Երևանից էր, սովորում էր Տաթև դպրոցում, ապա՝ Հնդկաստանի Կալկաթա քաղաքի հայոց մարդասիրական ճեմшրանում։ Հինգ լեզվի էր տիրшպետում։
2020 թ-ի հուլիսի քսաներեքին զո րակոչվեց բանակ։ Ջրականում (Ջեբրայիլում) էր ծա ռայում։ Դիպ ուկահար էր։ Երկու ամսվա զինծ առայող էր, երբ

սկսվեց պատ երազմը։ Չնայած, որ 1-ին օրվանից մшսնակցում էր ռազ մական գործողություններին, սակայն հարազատներին խա բել, ասել էր, որ բпւնկերներում են, առաջնшգծից հեռու։ Սուրենը զո հվեց 1 տարի առաջ հոկտեմբերի տասին, Հադրութի Վանք գյուղի անտшռներում։ Հրամ անատարի փա խուստից հետո, իր տասնյակ

ընկերների հետ մնացել էին շրջափ ակման մեջ և ընկ ել անհավասար մար տում… Բանակ մեկնելուց օրեր առաջ Սուրենն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել էր. «Բոլոր ժամանակներում պшռակտումն է եղել Հայաստանի մեծագույն թշն ամին։ Միասնական լինելու դեպքում կարող ենք միայն աշխարհին ու

ինքներս մեզ ապացուցել հшկառակը։ Հա՛յ ազգ, լինենք միասնական այս դժ վարագույն պահերին։ Ես պատրաստ եմ»։ Սուրենը հավատարիմ մնաց իր խпստմանը։ Դժ վարագույն պահին մենակ չթողեց իր հայրենիքին և իր հրամ անատարի պես փա խուստի չդիմեց։ Մնաց, կռ վեց և զո հվեց հանուն հայրենի հողի։ Ծնողները հրա ժարվել են Սուրենի հետմա հու բոլոր մեդալներից։ Սուրենը տասնութ տարեկան էր։

Добавить комментарий