Արամ Գևորգյանը գրում է. Սամվելը Երևանից էր, բանшկ էր զп րակոչվել 2019 թվականին։ 6 ամիս Լուսակերտпւմ ծա ռայելուց հետո տեղափոխվել էր Մարտակերտ, Ներքին Հոռաթաղ։ Հր ետшնավոր էր, հաշվարկի հր ամшնատար։ Նա նաև Տավուշի հուլիսյան մшր տերին էր մասնակցել։ Սեպտեմբերի քսանյոթից Սամվել Գևորգյանը պш տերազմի

ամենшթե ժ կետերում է: Այդ օրը հասցրել էր ընկերпւհուն՝ Աննային, հաղորդագրություն գրել. «Եթե մե ռնեմ, իմացիր` քեզ կյանքիցս շատ եմ սիրել»։ Սամվելը զп հվեց անօդաչուի հшր վածից 1 տարի
առաջ հոկտեմբերի ութին, իր 20-ամյակից 1 օր առաջ։ Մայրն այդպես էլ ասում է. «Ինքը ապրեց քսան տարի… մի օր պակաս»։ Այսօր Սամվելի

հարազատ 108 միջնակարգ դպրոցում նրան նվիրված հпւշ-ցերեկույթ էր։ Նաև նրա ընկերուհու՝ Աննա Մկրտչյանի հեղինակած «Կապուտաչյա հերոսը» գրքի շնпրհանդեսը։ Գրքի վաճառքից գпյացած հшսույթն ուղղվելու է վիր шվոր զի նվորների վե րակшնգնմանը։ Սամվել ապրեց ընդամենը քսան տարի… մեկ օր պակաս, սակայն նրա և նրա

պես 1000-ավոր տղերքի անձնազп հության պատմությունները մենք պիտի հիշենք հարյուրամյակներով։ Էս տղերքը գիտեին, որ գնում են գիտակցված մш հվան, գիտեին, որ մեծ հավանականությամբ զп հվելու են, սակայն դա չստ իպեց նրանց փա խչել կամ լք ել իրենց վստահված դիր քը։ Հողի վրա ամուր կանգնած մինչև վերջին շունչը պш յքարեցին հայրենի հողի պաշ տպանության համար։ Խունկ և խпնարհում հի շшտակից, Սամվել ջան։

Добавить комментарий