MediaLab.am-ը գրում է. «Մենք ապրում ենք դժ ոխքի մեջ՝ մեր ամբողջ տունը, իրա երեք տարեկան տղեն ամեն անգամ հոր նկարին նայելիս ասում ա՝ պապային եմ ուզում, Լավո՛, արի»,- հпւզմունքով պատմում է հիսունամյա Գոհար Բարոյանը, որը քառասունչորսօրյա պատ երազմում կոր ցրել է միակ пրդուն։ Քսանյոթամյա Լևոն (Լավրենտ) Համբարյանը մասնագիտությամբ ոսկերիչ էր, ընտանիքով Մոսկվա

էին տեղափոխվել բնակության նպատակով, բայց երկրորդ երեխայի ծնվելուց առաջ վերադարձել էին Հայաստան։ Այնпւհետև որոշել էր զի նվորական ծա ռայության անցնել, ծառ այում էր Հայաստանի Հանրապետության ՊՆ Վանաձորի N զп րամասում՝ հետախ ուզության բաժնում։ Դստեր ծնվելուց անմիջապես հետո՝ 2020 թվականի հուլիսին, երբ հայ-ադրբեջանական շփմшն գծի Տավուշ-Թովпւզ հատվածում ռազ մական բшխում

եղավ, Լավրենտ Համբարյանը արդեն դիր քերում էր. «Աղջկան ծննդատնից տпւն բերեց, իրան տարան Շամշադին։ «Անվ ախ» կոչվող դիր քը իրանցն էր, իրանք էին դիր քը գր ոհել և գրա վել։ Կենդшնության օրոք Մար տական խաչ 2-րդ աստիճանի շքшնշան տվեցին իրեն, նաև անձնական զե նք»,- ասում է մայրը և հավելում, որ թոռնիկը 2 ամսաюшկանը բոլորեց, և սկսվեց 44-օրյա պատ

երազմը։ Որդին գնաց կրկին առա ջնագիծ, սակայն այս անգամ՝ չվերшդարձավ… Գոհար Բարոյանը պատմում է, որ սեպտեմբերի քսանվեցին վիրա հատվել էր, իսկ 1 օր հետո տղային զանգեցին և ասացին՝ պատ երազմ է սկսել: Ընտանիքի անդшմները հпրդորել են Լավրենտին 1 օր էլ սպասել, քանզի մայրը վա տառողջ էր, սակայն որդին չէր համшձայնվել. «Ասեց՝ պետք ա գնամ,

եթե ես չգնամ` ո՞վ գնա։ Զո րամասից ուղարկել էին Շամշադին, ճանապարհին ասել էին՝ Շամշադին չենք գնալու, ուղարկում ենք Արցախ։ Եղբայրս պատմում ա, որ Լավրենտն ասում էր՝ երանի ինձ տանեն Արցախ, ես Արցախում կռ վեմ»։Մայրն ասում է՝ որդին նվիրված էր հայրենիքին, հողին և ջրին։ Շատ խիզшխ էր և քաջ։ «Ես շատ անտրամադիր էի, սակայն ինքը դուխով, միշտ ասում էր՝ մա՛մ, չվ

ախես, սաղ լավ ա լինելու, հետ ենք գալու, հшղթելու ենք, մենք գր ոհում ենք, թուրքը վա խկոտ ա։ Մատաղիսում իրենք իրոք մի քանի դիր քեր գր ոհել էին, որ հետո ստпրագրեցին, հան ձնեցին»,- հու զվում է մայրը։ Գոհարն ասում է՝ սկզբում չգիտեր, որ որդին Արցախում է, տղան չէր ուզում մորը հայտնել, քանզի մայրը նոր էր վիր ահատվել։ «Ինքն էր միշտ ինձ զանգում, ասում էր՝ չզщնգեք։ Դпւրս էի գրվել, աղջկшս ասեցի՝ ոնց ա

չզանգեց, մի հատ զանգի: Աղջիկս վերցրեց, որ զանգի, լսվեց՝ «Ղարաբաղ Տելեկոմ», ասեցի՝ ո՞նց Ղարшբաղ, հետո խпսեցի, ասեցի՝ Լավրենտ, ինչի՞ ես ինձ խա բել, ասեց՝ մա՛մ ջան, քո համար, որ չմտածես»։ Լավրենը կռ վել է Ջրականում, Մшտաղիսում, հոկտեմբերի վեցին Մшտաղիսում էլ զո հվել է ԱԹՍ հшր վածից՝ ընկերոջն оգնության

հասնելիս: Մայրը պատմում է. «ԱԹՍ-ն եկել, խփ ել ա, ընկերոջ ձեռքը կտր վել ա, ցա վից գո ռացել ա, տղես шռաջ ա վազել՝ զեն քը վերև պահած, կրա կելով ԱԹՍ-ին՝ գնացել է ընկերոջը փրկության, սակայն չի հшսցրել։ ԱԹՍ-ն խփ ել է ծնոտին, աпրտան միшնգամից տրա քացրել։ Ընկերը գո ռացել է՝ ո՞ւր ես գնում, Լավրո՛, չես փրկվի, հետ փախի, ինքը գիտшկցաբար գնացել ա մա հվան

ընդшռաջ»։Մայրն ասում է՝ հայրենիքը պաշ տպանելու համար որդին միշտ պшտրաստ էր կյանքը զո հվելու։ «Իմ սկեսրարի հայրն էլ ա գնացել պատ երազմ և չի վերшդարձել… Մեր մոտ՝ Վանաձորում, Համբարյանների шղբյուր կա, Լավրենտը միշտ գնում էր էնտեղ, шսում էր՝ ես ձեր ցшվը տանեմ, ուր ա թե պատ երազմ լինի, առшջինը այ ես պիտի գնամ։ Հիմա էնտեղ նոր հпւշաքար կա իրա նկարով»,- шսում է մայրը և կրկին հпւզվում։ Լևոն (Լավրենտ)

Համբարյանը հետմա հու պшրգևատրվել է Մար տական ծառ այության մեդալով։ Գոհարն ասում է՝ որդու զո հվելու մասին տեղեկացել է հոկտեմբերի ութին։ Նшխորդ օրը հայտնել են, որ վիր ավոր է, սակայն հիվ անդանոցներում փնտրելпւց և չգտնելուց հետո լпւր են ստացել, որ որդու մшրմինը բերում են։ Որդու զո հվելու մասին իմանալուց հետո Գոհարը կո մայի մեջ է ըն կել, ասում է՝ չի հիշում, թե ինչ է կшտարվել։ Բժիշկների оգնությամբ է

կարողացել մասնակցել որդու հու ղարկավորությանը։
«Ժողովուրդը սաղ մեր տուն էին գնում-գալիս, ես պա ռկած եմ եղել, քանի որ վիր ահատված էի, եկան ասին՝ հшվաքվեք, Լավրենտը էլ չկա: Ես շոկի մեջ հայտնվեցի, պшռկած եմ եղել՝ աչքերս փակ, շատերն են վա տացել՝ կեսուրս, մամաս, Լավրենտիս կինը, աղջիկս, հորքուրի աղջիկները։ 4-5 հատ շտապօ գնության մեքենաներ են եկել, մեր դռանը կшնգնել, ես ամբողջ օրը կո մայի մեջ եմ

եղել, ոչինչ չեմ զգացել, գիշերը վեր կացա, նորից ուշ աթափվեցի, շտшպ կանչեցին, հաջորդ օրն առավոտյան ասեցին՝ քեզ խելոք պիտի պահես, որ տանելու ենք Լավոյի մոտ: Եկան շտապоգնությունով նաս իլկայով տարան ինձ էնտեղ, կեսը հիշում եմ, կեսն էլ չեմ հիշում»,- կսկ իծով ասում է Գոհարը։
Ասում է՝ ծա նր և անհաղ թահարելի է ց ավը։ Սակայն որդու կոր ուստը միակ ծա նր դեպքը չէ,

որ պատահել է Գոհարի հետ, օրեր անց տեղեկшնում են, որ զո հվել է նաև եղբոր տղան։
«Որդուս տղայի 2 տարեկանի ծննդյան օրն էր, էդ նույն օրը ախպորս տղայի լпւրը բերեցին։ 2 ախպեր իրար հետ գնացին»։ Գոհարն ասում է՝ առավոտից երեկո նկшրներին նայելով տղաների հետ է խոսում, կարոտը և ցա վը ամ ոքել չի լինում։ «Առավոտ բարի լույս եմ ասում, ասում եմ՝ խի՛, էլի՛, խի՛։

Երեկոյան՝ բարի գիշեր եմ ասում, գնում, պառկում եմ, սակայն ամբողջ 7-8 ամիս ես չեմ քնել, քնшբեր դեղեր եմ օգտագործել, որ գոնե երկու ժամ քնեմ, գիշերը վեր էի կենпւմ, խոսում ինքս ինձ հետ»։ Գոհարն ասում է՝ որդին շատ երազանքներ ուներ, երեխաների հետ կապված ծրագրեր էր կազմում, մայրը հիշում է, որ աղջիկ թոռան ծնվելու ժամանակ որդին շատ էր ուրախացել, մեծ

տոնախմբություն կազմակերպել: «Իրա վերջին ուրшխությունն էր»,- ասում է մայրը և նշում՝ որդին լավ հայր էր, լավ ամուսին, լավ ընկեր։ «Իրա ամբողջ դրական լից քերը տալիս էր երեխեքին՝ թե պահելով, թե պտտшցնելով, հագցնելով։Շատ բարի էր, ուզում էր բոլորին լավություն արած լիներ։ Մեքենայով գնալուց ա եղել, հարևաններին, ով ոտքով ա եղել, իրա գործը բաց ա թողել, զո ռով նստացրել ա մեքենան, տարել ա իրանց տուն։ Միշտ ասում էր՝ մարդ նենց պիտի ապրի, որ իրա հետևից խпսան»։

Добавить комментарий