Սիրուշո Գասպարյանն իր էջում գրում է. Իսկ հիմա հարց. Լավ դու… հենց դու, թույլ կտայի՞ր, որ սեպտեմբերի քսանյոթին Նիկոլը հելներ և ասեր սպասեք, մի խփ եք, տալիս ենք, մի կռ վեք, մի պահեք ձեր հողը, տալիս ենք և վերջ, մեզ ոչ մի զո հ պետք չի։ Դու կհամաձայնվեի՞ր, դու կասեիր լա՞վ տուր, էլ չգանք մեր հողը պահելու, էլ չտա՞նք

կյանքի և մա հվան կռ իվ մեր հողի համար։ Ի՞նչ եք խոսում, դուք ադեկվատ ե՞ք: Մարդը մինչև վերջ հույս է ունեցել, լավ իրա անձին թողնենք մի կողմ, յոգրաքանչյուրս մեր մեջ վստահ ենք եղել, որ մեր ուժով և միասնականությամբ հաղթելու ենք, ամեն մեկս հասկացել ենք, որ իրանց 1000 զինվորը,

մեր 100-ի դեմ ա կռ վելու, սակայն միևնույնն ա սատ կելու է։ Մեր հզոր Բանակը միևնույնն ա հաղթած է, մենք Բանակին էինք վստահում չէ՞ Իսկ ինչ վերաբերվում է ներսի թուրքերին, ներսի ազգադ ավ լր բի ծնունդներին, անկեղծ էս պահին ամոթս իրանց հետ կապված է

ավելի շատ, քան որոշման… Անկեղծ ավելի վատ եմ զգում այս խայ տառակության համար, քան այս գիտակցված փոխզիջումների… Կուզեի՞ք մինչ վերջին զինվորը և հայը Չէիք ուզի չէ՞: Դե լռեք և սպասեք հետագա զարգացումներին… Ց ավը բոլորինս ա…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *