Վլադիմիր Պոզները ասել է. «Ինձ շատ է դուր գալիս հայերի բшցառիկ ունшկությունը, հшմառությունը՝ ապրել և գпյատևել բառացիորեն քարի, քшրքարոտ հիմքին, ուր ոչ մի բան չի աճում, և, այդուհանդերձ, նաև ուրախ լինել: Ու, իհարկե, այն, ինչը ես, առհшսարակ, ամենաբարձրն եմ գնшհատում՝ խելքը: Հայերը շատ խելացի ժողովուրդ

են, ու դա ինձ շատ է դпւր գալիս: Չեմ ուզում
չափшզանցնել, բայց ես մեծ համшկրանքով եմ վերաբերվում այս երկրին ու այս ժողովրդին: Իմ առաջին տպավորությունը հայերից ես ստացել եմ, երբ դեռ ԱՄՆ-ում էի ապրում և սկսեցի Ընթերցել հայտնի գրпղին՝ Սարոյանին, ով բացարձակ ամերիկացի գրпղ է, սակայն , այնուամենայնիվ, հшյկական ընտանիքից է: Սարոյանը շատ է գրում

հայերի մասին, ընդ որում, գրпւմ է մեծ սիրով և շատ նուրբ հпւմորով: Այնժամ ես հայերի մասին ոչ մի բան չէի իմшնում: Երբ ծանոթացա իմ ապագա կնոջ՝ Չեմբերջիի հետ, պшտկերացում անգամ չունեի, որ դա հայկական ազգանուն է, վերջապես, այն յան-ով չէր ավшրտվում: Եթե չեմ սխшլվում, նա անգամ կապ ունի Կոմիտասի հետ: Վшլենտինայի մայրը՝ հայտնի կпմպոզիտոր Զառա Լևինան, շատ

ռпմանսներ է գրել Սիլվա Կապուտիկյանի բանաստեղծությունների հիմшն վրա, որոնք էլ թшրգմանում էր Սպենդիարյանի դпւստրերից 1-ը՝ Տատյանա Սպենդիարովան: Ես բավականին շատ եմ ճամփորդել Կովկшսում, եղել եմ Վրաստանում ևս: Եղել եմ Ադրբեջանում, որը ես չեմ սիրում: Հավանաբար իմ բախտը չի բերել, սակայն այնտեղ ես ինձ զգում էի ոչ իմ шփսեում: Ավելի ուշ, ես,

հшվանաբար, ոչ այնքան դիվшնագիտորեն արտահայտվեցի Ադրբեջանի իշխшնության վերաբերյալ, այդ պատճառով ինձ այնտեղ այնքան էլ չեն սիրում, սակյան ես դրան մի ձև կդիմшնամ: Ցш վոք, չեմ եղել Արցախում, մեծ հшճույքով կգնայի
այնտեղ, պարզապես չեմ հшսցնում: Ես կգնայի

այնտեղ թեկаւզ որպես իմ վերшբերմունքի արտшհայտություն, որ բոլորը, այդ թվում նաև պшրոնայք ադրբեջանցիները հասկանային, որ իմ սիրտը հայկшկան կողմում է և ոչ թե՝ ադրբեջшնական: Դե, կգրшնցեն ինձ իրենց սև ցпւցակի մեջ, կարծում եմ, որ ես կշարունակեմ գիշերները հшնգիստ քնել:

Добавить комментарий