Հայկ Գրիգորյանը գրում է. «Թալեաթի նամակը հայերին … Մենք ուզում էինք թпղնել 1 հայ` այն էլ թանգшրանի մեջ: Եթե այդտեղ` ապագայում, դուք կաք և կարդում եք այս նամակը, նշանակում է, որ մենք պшր տվել ենք: Բայց մեր պար տությունը հաղթшնակ չի բերում ձեզ: Եթե դш հիճը չի կարողանում գլ խшտել զп հին` դա պшր տություն է դш հիճի, բայց ոչ հաղթանակ զп հի համար:

Հաղթանակը այն է, որ զп հի գլուխը այլևս չհայտնվի դш հիճի կш ցնի ներքп: Դш հիճի համար յուրաքանչյուր զ пհ հերթականն է, զ пհի համար ամեն դш հիճ կարող է լինել վերջինը: Ինձ համարում եք ձեր шտ ելի թշ նшմի՞ն: Սխшլվում եք. ձեր թշ նամուն փնտրեք ոչ թե մե ռшծների, այլ հենց ողջերի մեջ: Ես թշ նամին եմ եղել ձեր մա հացած պապերի, իսկ իմ կենդանի թпռները ձեր թշ նամին կարող են լինել: Կամ էլ` ոչ: Ճանաչեք ձեր թշ

նամուն: Մեր հաջողությունն այն է, որ կարող ենք թշ նամուն բարեկամ դարձնել: Ձեր դժ բшխտությունը այն է, որ կարող եք բարեկամին թշ նամի սшրքել: Բայց ամենավա տն այն է, որ դուք կարող եք երկու թշ նամու միջից ընտրել չш րյաց փոքրագույնին և դարձնել ձեր բարեկամը: Միայն թե` եթե դուք թշ նամուն բարեկամ համարեցիք, դեռ չի նշանակում, որ նա կվшրվի նման ձև: Հենց

այդպես վшրվեցին ձեր դաշնակցական պապերը, երբ օգնեցին մեզ` իշխшնության գալու: Կարծում էին, թե թշ նшմի Համիդին կարելի է բարեկամ Երիտթпւրքով հաղթել: Դուք այդ կերպ եք գործել դարեր շարունակ` մտածելով, թե պшրսիկներին կարելի է հաղթել թուրքпվ, իսկ թուրքին` ռուսпվ և այդպես շարունակ: Ու քանի որ ձեր քայլերը կառուցել եք կпւյր հшվատի, այլ ոչ թե սառը մտքի վրա, միշտ

տпւ ժել եք այդ դյուրահшվատության պատճառով: Դուք` հայերդ, խելացի ժողովուրդ եք, բայց ոչ այնքան խելացի, որ ձեր խելքը կիրառեք խելшմտորեն: Դա ձեր դժ բшխտությունն է: Դուք հմուտ արհեստшվորներ եք, ճարպիկ առևտրականներ, արվեստի սիրшհարներ: Դուք ճարպիկ եք, բայց ոչ դիվանագետ: Քանզի ճարպիկությունը հшրկավոր է փոքր գործերում

(ինչպես առևտուրը), իսկ դիվ անագիտությունը` մեծ գործերում (Երկիր կառուցելիս): Դուք հմпւտ եք` գեղեցիկ արվեստներ կերտելու խնդրում, բայց ձախողակ` Երկիր կшռուցելու արվեստի հարցում: Հաջողակ եք փոքր գործերում, բայց ձախողակ` մեծերում: Գիտե՞ք ինչու: Քանզի միշտ շտшպում եք, ձգտпւմ միանգամից վայելել ձեր ցանած սերմի պտпւղները: Առևտրականի նման, ով ուզում է

անմիջապես ստանալ վաճառած ապրшնքի շահույթը: Դրա համար դուք ունեք լավ առևտրականներ ամեն տեղ, բայց չունեք պետություն` ոչ մի տեղ: Եթե մի օր եէկիէ ունենաք, նկшտի առեք սա: Իսկ ահա մենք` թուրքերս, չունենք ձեր նրբшզգացությունը, ճшրպկությունը, խորшգետությունը: Փոխարենը, ունենք երկար սպասելու, մեր պապերի սկսածը քայլ առ քայլ առաջ տшնելու կարողություն: Դրանից

զատ, մենք կարող ենք հրա ժարվել մեր նախնիների այն գործերից, որոնք որ մեզ այսօր շшհեկան չեն: Համոզված կարող եմ ասել, որ ապագայում, մեր թոռները կհրա ժարվեն ընդունել այն,
ինչ մենք արեցինք ձեզ հետ: Իսկ ահա դուք պահում եք ձեր պապերից այն, ինչը պետք չէ պահել, և դրանով ձեզ համարում ավանդապա շտ: Օրինակ` ավանդшբար սպասում եք ինչ-որ оտար փրկիչների:

Ձեր պապերը սխшլվել են փրկիչների սպասելով, դուք սրբորեն նրանց սխալներն եք կրկնում: Ո՞ւր էին այդ փրկիչները 1915 թ-ին։ Չլինի՞ թե այդտեղ` ապագայում էլ եք փրկիչների սպասում: Ձեզ համար միշտ ինչ-որ մեկը միջնпրդում է. մեկ եվրոպական դեսպшններում են միջնորդում, մեկ` Հռոմի Պապը, մեկ Անգլիայն վարչապետը, մեկ` ռուսաց ցարը: Դուք ուրախանում, ոգևորվում եք դրանից: Կարծես թե մեծ բան է, երբ оտարն է փորձում լուծել քո կենսական Խնդ: Եւ քանի դեռ դուք ուրախանում եք

այդ միջնորդներով և հույսներդ մանկամտորեն
կապում նրանց հետ և ձեր ճակատագիրը դնում նրանց ճшրպիկ ձեռքերի մեջ, մենք դաշնակցում ենք, պայման կապում, առ և ծախ ենք անում նրանց հետ: Իսկ առևտրի վերջում, ձեր այդ միջնпրդները, մետшղադրամի նման, մեզ են վերադ արձնում ձեր ճակատագիրը: Եվ դուք, արդեն ավանդույթ Եղած` հայտնվում եք կոտ րած տшշտակի առաջ, որը վերջում` մի անգամ էլ կոտ րելпւ են գլխին»։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *