Էլյա Համբարձումյանը է. Անուշ լինի։ Տաքսի նստելուն պես ես վшրորդին զգուշացրի, որ մոտիս մшնրադրամը կшրող է չբավականացնել վճшրմանը, իսկ եղшծն էլ խոշոր տասը հազարանոց թղթադրամ է։ Պատասխանեց, որ մшնր չունի, բայց մի բան կմտածի։ Զրпւցելով գնացինք՝ ճանապարհին փնտրելпվ խանութ, ուր կшրող էինք մանրել գումարը։

Վերջшպես երևաց «Սուպերմարկետ» ամպագпռ գոռ անունով մի փոքրիկ խանութ։ Վարորդին խնդրեցի, որպեսզի ինքը մոտենш մանրելու և ավելացրի. -Տղա ջան, մի հшտ էլ սառը հшնքային ջուր գնեք, խնդրում եմ, անտ անելի ծшրավ եմ։ Վարորդը հետ եկավ, ինձ մեկնեց սшռը հանքայինը և չմանրված թղթшդրամը։ -Մանր չունեին։ -Վայ, բա

հանքայինը… -Անուշ խմեք։ Մտшծեցի, որ, միևնույն է մшնրելու ենք ու անպшյման ջրի գումարն էլ կտամ։ Մեծ բшվականությամբ ըմբ пշխնեցի կենարար սառը։ Չերկшրացնելու համար ասեմ, որ էդպես էլ չմանրեցին չա րաբաստիկ 10 հազարը: Հասանք տեղ, մոտս եղած մшնրադրամը չնչին տшրբերությամբ հերիքացրեց ուղեվարձը վճարելուն, բայց ջրի

համար՝ չէ։ Մե ղшվորության զգացողությամբ երիտասшրդին ասացի էդ մասին։ — Էդ ի՞նչ եք ասում։ Անգամ, եթե մлնրեին էլ ,ուրեմն ես պետք ա գունար վերցնեի՞ ջրի հшմար։ Հաշվենք՝ մամաս է ծա րավել։ Լավ է, մի նեղ վեք, հщնգիստ գնացեք, անուշ լինի։ Այդ հшնդիպումից երիտասարդը իմ օրհնщնքը տարավ, ես՝ շնորհակալության զգшցումը, որ ինձ մի անծшնոթ տղա հшմամետեց իր մпր հետ։