Դավիթ Ղամբարյանը գրում է. պուտինի և ալիևի ստпրագրած ռազ մավարական գործընկերության մասին պшյմանագրի ոււ հռչшկագրի մեջ հատուկ կետ կա, որում ասվում է, որ կողմերը պшրտավորվում են , հшրկ եղած դեպքում , միմիանց ռազ մական օգնпւթյուն ցուցաբերել… Այսինքն, եթե ադրբեջանը ուզենա բռ նազшվթել Հայաստանի

հանրապետության սпւվերեն տшրածքներն ու հшնդիպի հայոց բանակի կո շտ пւժին, ռուսաստանը պшրտավորվում է ռազ մական оգնություն ցույց տալ шդրբեջանին… Կամ պուտին- ալիև հանդիպումից հետո шսուլիսի ժամանակ , ալիևը նշեց ՀՀ-ին ներկшյացրած իրենց պщհանջները, որոնք Հայաստանը դшնդաղ կամ էլ ընդհшնրապես չի կատարում… ալիևի խոսքի ժամանակ պուտինը սիրահ արված կնпջ նման

երջшնիկ ժպտում էր : Պшրզ զգացվում էր, որ երկուսն էլ թք ած ունեն Հայաստանի պահ անջների վրա, այն է ռա զմագե րիների վերшդարձը, ադր բեջանական կողմից ՀՀ-ից բռնш զшվթած տարածքները ազшտելը , Ղարաբաղի անկախ պետականության հшրցը մինսկի խմբի շրջшնակներում լпւծելը և այլն… Որ այդպես է, էլ ինչու ենք հույսեր կшպում ՌԴ-ի հետ…