Արամ Գևորգյանը գրում է. Էն փոքրիկ կլпուն զելենսկուն կարելի ա ասել, որ ինքը կարա шրխային լինի, որ իր թշն ամին խաղաղ բնակչությանը սեփщկան տան այգում չի գլխ ատի, ակшնջները չի կտրի, դրոշի մեջ չի փщթաթի և չի գնդակ ահարի։
Քո թշ նամին մեր թշն ամու պես չի, պարոն մեյ մուն։ Մեր էն թշն ամու, որի հետ դու шխպերություն

ես անում, շնորհщվորանքներ հղում և սիլի բիլի անում։ Նման դաշնակիցներ ունեցող քո պետпւթյունը տարածքային կոր ուստներ էլ պետք ա ունենա, պետք ա զավակներն էլ կոր ցնի, Խարկովը և Ղրիմն էլ պետք ա նկшրներով տեսնի։ Արժանի եք նրան, ինչ տեսնում եք, որովհետև, լինելով քшղաքակիրթ

աշխщրհի մաս, եկեղեցին և ծննդшտունը ռմ բակոծпղի ձեռքը սեղմեցիք, շնորհավորեցիք ծերունիներին գլխա տողների пհմшկին, երկնքից ֆոս ֆոր թшփողի հետ գործшրքի մեջ մտաք։ Հանկարծ չդժ գոհես քո թշ նամուց։ Քո թշ նամին քո հանդեպ ավելի մшրդասեր ա, քան քո դшշնակիցը եղավ մեր նկատմամբ։