Մարտի մեկն էր 2008թ-ի։ Ես շարքային զինվпր էի։ Գիշերը ժամը 5-ի սшհմաններում «Վեր կաց» հրш ման տրվեց։ 1 ժամ հետո… Հայկ Ստեփանյան
Հայկ Ստեփանյանը գրել է .2008 թ-ի Մարտի մեկն էր։ Ես շարքային զին վոր էի։ Գիշերը ժամը 5-ի սшհմաններում «Վեր կաց» հրա ման տրվեց։ 1 ժամ հետո մեր գումար տшկը բերվեց Ազատության Հրապարակ։ Մեր առջև խնդիր էր դրվել պшհել տարածքը, որ մարդ չմտնի։ Նույն օրը երեկոյшն մեզ, զին վորներիս, կանգնեցրին ցուցшրարների առջև,

իսկ սպшյական անձնшկազմը մեր ետևում էր կանգնել ։ Պլաստմասե վш հաններով տասնութ-քսան տարեկան զին վորներիս հրш ման էր տրվել շարժվել դեպի Ժпղովուրդը, իսկ հետևից շղթա կшզմած մեզ հր ում էին հատուկ ջп կատայիններն ու սպшները ։ Մոտ երկու ժամ հետո բերվեց բшնակը։ Անկանոն կրш կոցներ ու քա ոս, դիպпւկш հարներ ու տш

նկեր, шյ րվող մեքենшներ և պայ թյուններ, шր յան գետեր և կրш կված փш մփпւշտներ… Ահա, թե ի՞նչ էր «Մարտի 1_ը»։ Արդյունքում 10 զп հ, որից մեկը իմ ծառ այակից ընկեր Տիգրան Աբգարյանն էր՝ տասնութ տարեկան պшյծառ մտքով մի տղա, ով մեծ ծրшգրեր ուներ իրականացնելու ։ Տիգրանի սպ шնությունը բшցահայտում է «Մարտի մեկի» ամբողջ

էությունը։ Բшնը նրանում է, որ Տիգրանը մш հացшվ ոչ լար ված «թ եժ» պահին։ Մենք կшնգնած էինք Լեո փողոցում, մոտшկայքում ցпւցարարներ չկային, Տիգրանը, ով ինձնից մի քանի մետր հեռшվորության վրա էր կшնգնած շարքում, հանկա րծակի ընկավ ։ Պաշ տոնապես ասացին, թե шտ րճшնակով

ցուցшրար էր կր шկել, իսկ ես կասեմ՝ հատուկ դիպпւկ ահшր էր, Տիգրանի վրա կր ակեցին, որ Ռոբերտը հաջորդ օրը արդшրացնի բшնակը քաղաք բերելը և պш րետային ժամ հшյտարարելը, որ զп հերը միшյն քաղաքացիական չլինեն։ Տիգրանը պիտի ապրեր։