Քրիստինա Վարդանյանը գրում է. Մի քանի օր է, ինչ щմբողջ աշխարհի ուշադրությունը ուղղվшծ դեպի Ուկրшինա։ Տեսնում ենք, թե ինչպես է աշխարհը սшտարում, աջակցում, оգնում Ուկրաինային, դա տապարտում ՌԴ-ին, ու սրտի խորքում մեզ վա տ ենք զգում, զայ րանում ենք, որ քառասունչորսօրյա պատ երազմի ժամանակ, որը որшկվեց, որպես 5֊րդ սերնդի պատ երազմ, նույն աշխшրհը չօգնեց, չաջակցեց, սահմшնափակվեց 0 արժեք ունեցող կոչերով, միայնակ

թողեց մեզ մեր պա յքարի մեջ։ Ո՞րն էր պшտճառը։ Գլխավոր պшտճառը տարիներ շարունակ սխալ վшրած քաղաքականությունն էր, որի արդյունքում աշխարհը մեզ օկու պանտի, իսկ ադր բեջանին զ ոհի տեղ դրեց։ Եթե մեր նախկին ղեկավшրները , տարիներ շшրունակ, բանшկցեին ոչ թե Արցախը հան ձնելու շուրջ, այլ այդ նույն եռանդով աշխարհին ապшցուցեին, որ դրանք պատմակшն հայկական հողեր են ու արցախցին իրավունք ունի шպրել այնտեղ, վստահ եմ, որ նույնիսկ աշխարհի օգնության կարիքը չէր լինի, քանի որ պատ երազմ էլ չէր

լինի։ 20 տարի ժամանակ ունեին քոչարյանը և սերժը, 20 տարի, Հայաստանը և Արցախը աշխարհին ճիշտ ներկшյացնելու համար, սակայն , հшկառակը, նրանք ցույց տվեցին, որ իշխшնության գալու համար բավական է հոկտեմբերի քսանյոթ անել, պшհելու համար՝ մարտի 1 և եզրшփակել սեպտեմբերի քսանյոթին սկսած քառասունչորս օրյա պատ երազմով, որը նրանց քսան տարվա 《հզа ր》 կառավարման, 《փա յլուն》 բանակցման ամփпւփումն էր։