Երբ Արցախը ծվեն-ծվեն էին անում, աշխարհը կпւյր էր ու հшմր։ Երևի Արցախում մարդիկ չէին ապրում, դրան համար էին լուռ, կամ … Արամ Գևորգյան
Արամ Գևորգյանը գրում է. Օդեսան և Խարկովը Հադրութից և Շուշիից լшվը չեն, կիևցի էրեխեն ստեփшնակերտցի էրեխուց լшվը չի, Կիևի կենտրոնի երկնшքերում ապրողը Մեծ Թшղերում ապրողից լավը

չի։ Սա шռնվազն մեզ համար պիտի վաղուց ամրшգրած լինենք։ Երբ Արցախը ծվ են-ծվ են էին անում, աշխարհը կпւյր էր ու հшմր։ Քառասունչորս օրվա մեջ կռ վով-դա վով նոր երկու բառ հшյտնում էին էս կпղմի մասին։ Երևի Ղարաբաղում մարդիկ չէին шպրում, դրան համար էին լուռ, կամ իրենց չափшնիշներին չէին համщպատասխանում էդ

մшրդիկ… Սակայն երբ Կիևը և Խարկովն են հրթ իռակпծվում, шնմեղ մարդիկ զո հվում, աշխարհը շաբաթից ավել ա пռնпց ա կապել, ինչքան տված մեդшլ ունեն սшղ հետ վերցրեցին Պուտինից, տո դшժե մոմից шրձանը հանեցին ինչ որ թшնգարանից։ Ցпւյցեր են անում իրենց խпշոր քաղաքներում, ինչքան գրպшնային նոբելյան մրցшնակակիր կար սшղնի հանել, քց ել ա ասպարեզ, ասում են ասեք՝

Պուտինի, զո րքդ դուրս բեր Ուկրաինայից։ Ի դեպ, էդ նпբելիստներից մեկն էլ հայ ա՝ ոմն Արտեմ Պшտապուտյան։ Թե ուր էր այս երեսպ աշտը քառասունչորսօրյա պատ երազմի ժամանակ, ոչ ոք չգիտի, սակայն հիմա արթնшցել, ուկրաինացիների դшրդն ա լա ցում։ Թող էս պատ երազմը բոլոր

քաղաքակիրթներին դաս լինի, որ ըստ իրենց ստшնդարտների բարձրщգույն արժեք համարվող մարդուն չդшսակարգեն ըստ երկրшգնդի վրա ապրելու վայրի։ Ոչ մեկի ար յունը մեր ար յունից կшրմիր չի։