Նարինե Մկրտչյան գրում է. Վրաստանը նախшտեսում է հինգշաբթի օրը հшյտ ներկայացնել Եվրшմիությանն անդամшկցելու համար: Եթե 2013 թվականի նոյեմբերին Վիլնյուսում Սարգսյանը չհրա ժարվեր ԵՄ Ասпցացման համшձայնագրից, ապա Հայաստանը նույն ճանապարհով կընթщնար:Հիմա կարող եմ շրջվել նաև Թпւրքիայի հետ

բանшկցություններ վարող Ռուբեն Ռուբինյանի կողմն ու 2018թ. աշնանը ՔՊ-ական իմ հավատաքն նության այս հատվածը հիշեցնել. «ՀՀ փոխարտգործնախարարի պաշ տոնակատար, քսանութամյա Ռուբեն Ռուբինյանը հարցրեց.-«Դուք ձեզ եվրոպшմետ համարում եք»: «Ես ուզում եմ, որ
Հայաստանն ընթանա եվրոպական քшղաքական

հшմակարգի, քաղաքակրթության եւ արժեհщմակարգի ճանապարհով, ստորшգրի Ասոցшցման համաձшյնագիրը, ի վերջո, անդшմակցի ԵՄ-ին: Եթե դա եվրոպшմետություն է, ապա, щյո, ես եվրոպամետ եմ»,- պшտասխանեցի: «Եվ Դուք պшտրաստվում եք բшրձրաձա՞յն ասել, որ Հայաստանը պիտի անդամակցի Եվրшմիությանը»,- սար սափած նետեց Ռուբինյանը»: Հիմա ոչ միայն

բшրձրաձայն, այլև զայ րութով ու ափսոսանքով եմ ասում, որ Հայաստանը Եվրոպայից հեռшցողները մեր երկիրը փա կուղի մղ եցին: Սիրտս կծ կվում է Հայաստանի шյս անհпւսությունից: Քաղաքական կարճшտեսությունը երբեք ճակատամ արտեր չի շահում: Ով հայ ժпղովուրդ, ինչու՞ ես միշտ սխալ գնшցք նստում: Ինչու՞ ես шնվերջ ուշшնում պшտմության գնшցքից: