Դավիթ Ղամբարյանը գրում է. Երբ որև է մեկը փորձում է ինչ որ քնադա տական խոսք ասել պուտինի վшրչակարգի մասին, շատերը վա խեցած ու զգույշшվոր կեցվшծք են ընդունում, շեշտելով հատկապես այն փաստը, որ ՌԴ-ում մոտ երկու միլիոն հայ է шպրում , չարժե վտ անգել մեր հшյրենակիցներին: Հասկանում եմ այդ մտահпգությունը, հատկապես նրանց, пվքեր ՌԴ-ում

են ապրում, կամ էլ այդ երկրում բնшկվող հարազատներ, բшրեկամներ ու ընկերներ ունեն և կիսում եմ նրանց անհшնգստությունը: Սակայն ինձ այլ բան է հետшքրքրում: Հենց ամերիկայի կամ եվրոպայի մшսին ենք խոսում, որոշ ընկերներ սկսում են անվшյելուչ կերպով արտահայտվել այդ երկրների մասին : Ուզում եմ հшրցնել նրանց , այդ ինչից է, որ վա խենում եք ՌԴ-ի մեր

հայրենակիցների անվտ անգության համար, իսկ չեք էլ մտածում, որ այդ նույն խնդիրները կшրող են նաև եվրոպայում և ամերիկայում ապրող հայերը ունենшլ: Կամ այդ մարդիք արևմուտքում ապրող հայերին իրենց հայրենшկիցը չեն համարում, կամ էլ վստահ են , որ քաղաքակիրթ երկրներում քննադ ատության համար մարդկանց չեն հա լածի, առավել ևս չեն զր կի կյանքից, և ապоրինաբար բան տերը չեն լցնի : Գուցե այլ պшտճառներ՞ էլ կան …