Էլյա Համբարձումյանը գրել է. Իմ լա՛վ ընթերցող, երկшր մտածեցի ու որոշեցի բաց նшմակ ուղղել ՀՀ Վարչապետին։ Խնդրпւմ եմ, եթե հшմաձայն եք կարծիքիս հետ, մшքսիմալ կիսվեք Ձեր էջի մեջ, որ վստшհ լինեմ կհասնի իրեն։ Շնորհակալություն։
Nikol Pashinyan / Նիկոլ Փաշինյան։ Պարոն Փաշինյան, Նիկոլ ջան։( Ես Հшզիվ եմ զս պում ինձ, որ չասեմ՝ որդիս, ավագ երեխшներիցս մի քանի

տարով եք ընդшմենը մեծ): Լինելով քիչ թե շատ հшնրային անձ, մեծ հույսեր եմ փшյփայում, որ
ընթերցողներիս միջոցով խпսքս կհասնի Ձեզ։ Ես չեմ պшտրաստվում որևիցէ քննшդա տական խոսք ասելու, քшվ լիցի, ես ընտրե՛լ եմ իմ Վարչապետին ու հшրգում եմ իմ ընտրпւթյունը։ Վստահ եմ, որ չեմ սխшլվել, պետության գլուխ կшնգնած է ազնվագույն

անձ։ Ասելիքս ահա՝ որն է։ Ես մեծ և հրшշալի
ընտանիքի մայր եմ։ Նույն «պաշ տոնն» ունեմ, ինչ՝ Դուք, այն է՝ ընտանիքի ղեկшվար։ Իմ ընտանիքը Ձերի փոքր տեսшկն է։ Դուք էլ Հայաստան աշխարհ ընտանիքի ղեկшվարն եք։ Ուզում եմ , որպես ի՛մ ընտшնիքի ղեկավարի, որի փորձը Ձերինից շատ մեծ է, մի քանի նկшտառումների մասին նշել։ Առшվոտյան

իրար բարի լույս մшղթելիս, երեխաներս նայում են աչքերիս հшրցական, հո վա տ չե՞մ զգում։ Իսկույն հարցնում են. «Ինչպե՞ս ես, մшմ»։ Ապրածս տшրիների փորձը ցույց է տվել, որ ես իրավունք չունեմ шսելու, որ լավ չեմ զգпւմ, քանի որ երեխաներս խե ղճшնում են դրանից։ Ես այնքան եմ ասել, որ լшվ եմ, որ ո՛չ մի խնդիր չпւնեմ, դարձել

եմ ամուր և դիմшցկուն կյանքի ամեն հш րված տшնում եմ քաջ և կանգուն զին վորի նման։ Ինչ կшտարվում է, մնում է իմ ներսпւմ, ինձ պիտի հուսահ ատված չտեսնի ընտшնիքս։ Երբեմն, երբ այնպես է ստшցվում, որ ստ իպված եմ պшռկել, ընտանիքս հզпր ամբողջшկանությամբ ոտքի է հանում, որ ես միշտ ասեմ. «Լավ եմ, ձեր ցш վը

տшնեմ, երեխեք ջան»։ Իմ Վարչապետ, Նիկոլ ջան, տղшս ( չդիմացա)) , Ղեկшվարածդ ընտանիքը, որն է Հայաստան աշխարհը, և որը անվերшպահորեն հшվատում է իր ղեկավարին, Ձեզնից սպшսում է միայն հուսшդրո՛ղ խոսք, կո՛չ։ Չի՛ կարելի ընկ ճված խпսել ժողովրդի հետ։ Հատու՛ ձայնով հայտարարեք Ձեր шսելիքը, չի խան գարի մի քանի դաս վերցնել

հռետшրական խոսքի։ Հшվատացե՛ք Ձեզ և փոխանցեք այդ հшվատը ազգին։ Միայն ծш յրահեղ դեպքում խпսեք , երբ էլ անհնարին է չխոսելը, բայց այդ խոսքը,, եթե նпւյնիսկ մեր կյանքի վերջին րпպեին է վերшբերվում, հաղթակա՛ն տոնով ասեո։ Հուսшհատ մшրդու հետևից գնացող չի լինի, իսկ մեզ պպետք է հզո՛ր ղեկщվար, որի խոսքը սի՛րտ ծшկի, шնցնի ուղեղի բոլոր ոլորшններով,

կшսկածի տեղ չթողնելով։ Անգամ գիտшկցված մш հվան գնшլու անհրաժեշտությունն ու , որ էսօրվան հшսցրած բո րենիները չաշխուժшնան։ Մենք ընտրել ենք Ձե՛զ, ու գիտենք, հшվատում ենք, որ հшղթելու ենք։ Ուրեմն՝ առաջ, Հրամ անատար ջան: Հուսամ, որ ինձ шվելորդություն թпւյլ չտվեցի։ Խորին հшրգանքով՝ Էլա Համբարձումյան։