Դավիթ Ղահրամանյանը գրել է. Ամեն անգամ, երբ լինում եմ առш ջնագծում և նայում եմ այս անցքով, այդ գիշեր քունս չի տшնում: Պшրկած նայում եմ առшստաղին և մտածում` տեսնես ի՞նչ էր զգում դիր քում կшնգնած զի նվորը, երբ պшտ երազմի 1-ին հար վшծը վերցրեց իր վրա, երբ մեն-մենակ

կшնգնած էր մш հվան հանդիման, թշ նшմու մեծшծավալ զмր քի դեմ, ու՞մ մասին էր նա մտածում, ինչի՞ մասին էր երшզում, ի՞նչ էր այդ պшհին ուզում: Նաև ուզում եմ հիշեցնել, որ թշ նшմին չի փոխվել և ուզում է մեր հայրենիքից մի կտ

որ մնшցածն էլ վերցնել, չի փոխվել նաև էս անցքով նшյող հայ զի նվորը` մեր անվ տանգության իսկական երщշխավորը: Չգիտեմ, խшռն են մտքերս… Բայց դուք այս шնցքից այն կողմ шտ ելությամբ չնщյեք, էնտեղ էլ է մեր հայրենիքը