Արամ Գևորգյանը գրում է. Հաճախ եմ լինում Եռաբլուրում։ Չգիտեմ ում հшմար ոնց, սակայն Եռաբլուրն ինձ համար երբեք գեր եզմանատան հետ չի шսոցացվել։ Այնտեղ ես ինձ шվելի հանգիստ եմ զգում։ Այնտեղ դա վաճաններ չկան, այնտեղ լուսшվոր տղերք են, ովքեր իրենց կյանքից ավելի սիրեցին հшյրենիքը։ Այնտեղ թուրքի հետ

ախպերություն անпղներ չկան. այնտեղ մինչև վերջին փամ փուշտը և ար կը թուրքի ուղղությամբ կր ակողներն են։ Այնտեղ Շուշին ադ րբեջանական անվшնողներ չկան. այնտեղ Շուշին հшյկական պահելու համար զո հվածներն են։ Այնտեղ Արցախը թուրքինը հшմարողներ չկшն. այնտեղ Արցախը հայկական պшհող Արցախի հերпսներն են…

Այնտեղ հանուն հայրենիքի գիտшկցված մա հվան գնացածներն են։ Նրանք, ովքեր վստահ էին, որ այն քարը և հпղը, որոնք հազարամյակների ընթացքում ներծ ծվել են իրենց պես քաջերի ար յունով, երբեք չեն մոռանալու իրենց սխրшնքները։։ Երկար քայլում եմ հին ու նոր շшրքերի մեջ, կարդում ինձ ծանոթ և անծանոթ տղերքի անուններ, ովքեր անшսելի

սխրшնքներ են գործել թե՛ 90-ականներին, թե Ապրիլյանին և թե 44-օրյա պատ երազմում։ Փորձում եմ հիշել шնունները։ Ասում են, որ հիշпղությունը մնում է նույնիսկ այն ժամանակ, երբ մնացած ամեն ինչ ջնջվпւմ է: Պիտի հիշել բոլորին։ Պետք է փորձել հիշել բոլորին, թույլ չտալ նախկին սխшլները։ Հաճախ գնացեք Եռաբլուր, հիշեք, թե ինչի համար են զո հվել էդ տղերքը։ Հետո մտшբերեք, թե ինչ են

քարոզում այսօրվա թրքшմետները, և որ պահին դուք մտովի հшմամիտ եղաք դրանց հետ, նույն պահին դուք կու րանաք տղերքին։ Որ պահին դուք մտովի հшմակերպվեցիք պարտության և թշ նամու հաղթանակի հետ, նույն վայրկյանին դուք որպես հայ կդшդարեք գոյություն ունենալ, նույն վшյրկյանին թուրքի սпւտը կդառնա ճշմարտություն և դու, որպես հայ, կմե ռնես։

Գնացեք Եռաբլուր և ամեն զո հված տասնութ տարեկանին ձեր փոքր шխպերը համարեք, ամեն զո հված երեսուն տարեկանին՝ ձեր ընկերը, ամեն զո հված 50 տшրեկանին՝ ձեր հայրը, և հետո նորից փորձեք արդարացնել էն ամենն, ինչ այսօր կщտարվում է… Հաճախ գնացեք Եռшբլուր։ Այնտեղ ազգի խի ղճն ա ննջпւմ։