Όσο μπορούσε να θυμηθεί κανείς, αυτό το αγόρι είχε μακριά, χρυσαφένια μαλλιά — απαλά, λαμπερά, να πέφτουν κάτω από τους ώμους του. Άλλες φορές τα έπιανε κοτσίδα, άλλες τα άφηνε ελεύθερα. Όπου κι αν πήγαινε, τραβούσε τα βλέμματα. Τόσο πολύ, που άγνωστοι συχνά τον περνούσαν για κορίτσι και επαινούσαν τους γονείς του για την «όμορφη κόρη» τους.
Στην αρχή ήταν αστείο, σχεδόν χαριτωμένο. Με τον καιρό όμως, η συνεχής προσοχή και οι υποθέσεις άρχισαν να τον βαραίνουν. Ό,τι κι αν φορούσε ή όπως κι αν φερόταν, όλοι έβλεπαν μόνο τα μαλλιά του.
Μια μέρα, κοιτάζοντας τον εαυτό του στον καθρέφτη, κατάλαβε πως είχε έρθει η στιγμή για αλλαγή.
Μπήκε στο κουρείο με τα μακριά του μαλλιά και βγήκε με ένα φρέσκο, κοντό κούρεμα που πλαισίωνε τέλεια το πρόσωπό του και ανέδειξε τα εκφραστικά του μάτια.
Η οικογένεια και οι φίλοι έμειναν έκπληκτοι — κάποιοι σχεδόν δεν τον αναγνώρισαν. Δεν άλλαξε όμως μόνο το κούρεμα. Άλλαξε και η αυτοπεποίθησή του. Στάθηκε πιο όρθιος, χαμογέλασε πιο ελεύθερα και επιτέλους οι άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν ποιος πραγματικά είναι.
Αγκάλιασε την αλλαγή και απέδειξε ότι μερικές φορές, ένα απλό κούρεμα αρκεί για να νιώσεις ξανά ο εαυτός σου.