Drie jaar lang was het tehuis het enige thuis dat hij zich kon herinneren. De lichtgroene muren, de echo van voetstappen in de gang, het zachte gezoem van de verwarming…
Durante três anos, o abrigo foi o único lar que ele conseguia lembrar. As paredes verde-claras, o eco dos passos no corredor, o leve zumbido do aquecedor à noite —…
Durante tres años, el refugio había sido el único hogar que podía recordar. Las paredes verde pálido, el eco de los pasos en el pasillo, el suave zumbido de la…
Per tre anni, l’istituto era stato l’unica casa che ricordasse. Le pareti verde pallido, l’eco dei passi nel corridoio, il ronzio silenzioso del riscaldamento di notte — tutto gli era…
Drei Jahre lang war das Heim das einzige Zuhause, an das er sich erinnern konnte. Die blassgrünen Wände, das Echo der Schritte im Flur, das leise Summen der Heizung in…
Pendant trois ans, le foyer avait été le seul endroit qu’il pouvait appeler « chez lui ». Les murs vert pâle, l’écho des pas dans le couloir, le léger bourdonnement…
For three years, the shelter had been the only home he could remember. The pale green walls, the echo of footsteps in the hallway, the quiet hum of the heater…
Kun tyttäreni katsoi minua sinä aamuna, hän epäröi hetken ennen kuin puhui. “Äiti… ehkä voisit tänään pysyä vähän taustalla, sopiiko?” Hän sanoi sen lempeästi, melkein ystävällisesti, kuin pehmeä sävy voisi…
Όταν με κοίταξε εκείνο το πρωί, δίστασε για μια στιγμή. «Μαμά… ίσως σήμερα να μείνεις λίγο στο φόντο, εντάξει;» Το είπε απαλά, σχεδόν τρυφερά, σαν να μπορούσε η γλυκύτητα στη…
Da datteren min så på meg den morgenen, nølte hun før hun snakket. «Mamma … kanskje du kan holde deg litt i bakgrunnen i dag, ok?» Hun sa det forsiktig,…